?

Log in

The Pentelia Project
Cards and beads
Recent Entries 
12th-Apr-2007 11:14 am - Shaila's dagboek, bladzijde 3
twinkle
Akala, Ryana, dag 19 sinds oma’s dood

Lieve Chosho,

Eindelijk heb ik even tijd om op adem te komen. Twee dagen geleden zijn we aangekomen in Akala. Oom Jacob heeft onder druk van vooral papá en mamá besloten hier even te blijven en enkele dagen op de markt te staan om nog wat spullen te verkopen, zodat we minder karren mee hoeven te slepen naar de moot.
Ik wilde van de gelegenheid gebruik maken om rond te neuzen naar wat nieuwe kralen en linten (want daar ben ik bijna doorheen), maar tante Levinia zette mij neer als hulpverkoopster. Ik moest steeds met balen stof sjouwen en ondertussen vriendelijk glimlachen. Bah. Ik denk dat mijn kaken over twee weken nog pijn doen. Vanochtend na mijn meditatie wist ik gelukkig te ontsnappen (prijs oma’s onzichtbaarheidspreuk) en heb ik toch nog een paar leuke dingetjes weten op te pikken. Er was een dwerg met prachtige stenen en kristallen kralen, maar ik had niet genoeg geld en kon er maar één kopen. Hij is aarderood met witte en zwarte banden en ik weet zeker dat de spreuk die ik daarmee kan maken zeer krachtig is.

Akala is best mooi. De bouwstijl is heel anders dan thuis in Phun, maar toch is er veel hetzelfde. Het is iets kouder heb ik het idee. Dat valt ook te zien aan de kleding van de vrouwen, die en stuk dikker is. Echt comfortabel lijken me die extra lagen niet. Papá zei dat ze veel meer stof nodig hebben en dat het alleen maar goed is voor onze handel. Dat is ook wel zo, maar ik ga daar niet in lopen. Ik trek wel een dikkere mantel aan. Maar goed, overmorgen vertrekken we weer. Tante Diana denkt dat we over een dag of tien wel zullen aankomen, als de wegen goed zijn en het weer niet slechter wordt.

Oh! Ik zou het bijna vergeten! Op de boot kon ik Minh nergens vinden! Ik was ten einde raad omdat ik over de link alleen maar angst voelde en geen idee had waar hij kon zijn. Achteraf bleek dat het rare beest zichzelf had weten op te sluiten in een afvoerpijp. Ik heb hem daarna maar flink verwend. Hij is zo nieuwsgierig; het wordt nog eens zijn dood. Van Lily heb ik een mandje gekregen voor hem. Hij was er erg blij mee. Ik denk dat ik hem een beetje ga aanpassen zodat hij niet meer weg kan lopen als ik dat niet wil.

Maar goed, ik moet er weer vandoor. Een van de pony’s zit aan mijn haar te likken. Misschien moet ik de volgende keer een betere verstopplek vinden dan de stal.

Groetjes,

Shaila Gridley
4th-Apr-2007 07:05 pm - Kalkins Logboek 28-7-254
cards
Dag 7, week 4, maand 7, 254 nGO Aasveer, Koninkrijk Virana

Door Kalkin Nimbleton

De reden dat het alweer een week geleden is dat ik het logboek heb aangevuld is dat Bella geworpen heeft. Door het grote aantal puppy’s gebeurde dit een halve week eerder dan we hadden verwacht. Zelfs tante Agaath had dit niet voorspeld. Ik moest vader helpen met het bijvoeren van een aantal van de jonge dieren, want niet voor alle twaalf puppy’s was een tepel beschikbaar. Ik vraag mij toch af hoe Wolf het op zijn leeftijd nog voor elkaar krijgt om vader te worden van een twaalfling. Het is veel werk, vooral ’s nachts, en het zal nog wel een tijdje duren voordat ze eindelijk voor zichzelf kunnen zorgen, maar het zal het uiteindelijk allemaal waard zijn.
Verder ben ik benoemd tot hoofd oppas, dat houdt in dat ik op de honden moet letten als de anderen bezig zijn met de handel. Dat is gewoon balen, want nu kan ik de dorpen niet in voor wat plezier. Maar ze zullen mij niet horen klagen, want ik hoop dat dit bewijst dat ik voor een hond kan zorgen, zodat ik pa kan overtuigen om er eentje te houden. Ik heb mijn oog al laten vallen op een van de puppy’s. Er mist een stuk uit zijn linkeroor, doordat hij een van zijn broertjes of zusjes versloeg in de jacht naar een melkgevende tepel. Waarschijnlijk kon de verliezer het niet hebben en greep naar zijn oor. Ik moet nu alleen nog mijn vader zien te overtuigen.

Terug naar het logboek. Op het moment dat ik dit schijf zitten we op minder van een halve dag afstand van Elford, handelspost van de Woudelven of Thodhel zoals ze zichzelf noemen. We moeten hier kamperen, iets wat ik na het Spoeldal niet meer dacht te doen. De reden dat we hier klem zitten, is dat tante Agaath voorspelde dat er geen problemen zouden zijn op de weg en dat het verder lichtelijk zou gaan regenen, zodat er bijna niemand op weg zou zijn. Zoals zo vaak had zij het mis. Het was vandaag stralend weer waardoor we regelmatig achter trage boerenkarren zaten, die we na tientallen minuten pas konden passeren. Verder was de houten brug tussen Elford en Lemneg een paar weken geleden in brand gestoken, zodat wij om moesten reizen. Daarom zitten we nu precies tussen Elford en Lemneg op een stuk gras, met het elvenbos op nog geen mijl afstand, terwijl we lekker in Lemneg hadden kunnen zitten met een goed glas bier en ’s nachts een zacht bed om in te slapen.

Vanaf hier heb ik goed zicht op het elvenbos. Het geeft een vreemd gevoel. Ik heb constant het idee dat we bekeken worden. Volgens mij heeft oom Wellby hetzelfde idee, maar hij schijnt zich er niet druk om te maken. Integendeel; hij heeft pa zelfs weten te overtuigen om een grote vuur te maken en daar kruiden op te koken of te branden. Het hele kamp ruikt sterk naar allerlei kruiden. Gelukkig is de wind komen opzetten en blaast nu de aroma’s naar het bos. Volgens mij probeert mijn oom zo de boselven er van te overtuigen om kruiden te kopen, want de laatste keren dat we er waren hebben we niets weten te verkopen. Ik vind het een verspilling van kruiden. Ik heb niet het idee dat we nu meer gaan verdienen dan de vorige keer.

Tot zo ver deze aanvulling. Omdat ik verder mijn dagen gevuld heb met het verzorgen van de honden, heb ik verder weinig anders gedaan. Ik ga maar weer eens bij de honden kijken. Volgens mij hoor ik er eentje huilen; waarschijnlijk gebeten in een gevecht om een tepel.

Moge Amar over de honden en ons waken.
4th-Apr-2007 03:14 pm - Shaila's dagboek, bladzijde 2
twinkle
Ka (gehucht ergens tussen Touji en Zaregota), Phun, dag 10 sinds oma’s dood

Lieve Chosho,

Oom Jacob laat ons als een gek door het land racen. Gisteren zijn we Touji voorbijgeraasd, terwijl ik zo ontzettend graag nog naar de markt wilde! Touji is informeel gezien de hoofdstad van de gnomes hier in Phun en hun technologie en kunst is verbijsterend. Graag had ik een ritje gemaakt in de hangende karretjes, of een bezoek gebracht aan de immense bibliotheek. Ik had er misschien ideeën kunnen opdoen voor nieuwe spreuken.

Ja Chosho, ik heb mijn studie weer opgepakt. Hoezeer ik oma ook mis, ik moet aan mijn eigen toekomst denken. Kinderoppas is niet voor mij, dus heeft Shane me zijn kar (met tamste pony) gegeven om te mennen, zodat ik andere klusjes kan ontlopen en me kan richten op dingen die ik echt belangrijk vind. Oh Tanaï, de goden zijn geprezen voor een zuster die zo’n man trouwt! Ik kan niet ontkennen dat hij charmant en lief is. Maar hij is met Tanaï en zal in Vrijpoort officieel geïnitieerd worden in de clan, net als Marla’s man Hoan en nicht Laetitia’s Ardo. Oom Jacob heeft pas een paar dagen geleden gezegd dat de reden van onze race naar Vrijpoort een moot is. Ik vraag me af waarom hij dat niet meteen had gezegd. Het had veel geruzie en onenigheid binnen de familie kunnen besparen.

Sinds oma dood is en oom Jacob de leiding heeft overgenomen vang ik steeds vaker ruzie en roddels op. Uit de wagen van oom Wendell en tante Levinia klinkt nu elke avond geschreeuw. Ik probeer het te negeren maar het is moeilijk concentreren als je steeds aardewerk stuk hoort vallen. Ik heb er maar een gewoonte van gemaakt een mooie boom ver van hun wagen te zoeken om onder te studeren, elke keer als we ’s avonds kamp opzetten.

Ook Tante Tillia hoor ik veel klagen. Ze vindt de familie nu al te groot en als Tanaï, Marla en Laetitia ook een eigen wagen krijgen voor hun gezinnetjes, heeft ze drie extra karren om te onderhouden. Ik begrijp haar ergens wel. We zijn nu met 28 volwassenen en 12 kinderen, waarvan er 8 echt nog heel klein zijn. En als Inita, Allina en ik ooit ook nog een gezin gaan stichten worden het er nóg meer.

Zelf ben ik niet zo zeker van mijn toekomst in deze familie. Soms voel ik me een buitenbeentje. Ik weet dat sommige familieleden vinden dat ik mijn klusjes niet goed uitvoer en lui ben. Maar waarom zou ik uren boenen met een borstel als het ook in minder dan een minuut met magie kan? Ik ben trouwens begonnen met een nieuwe spreuk. Nu moet ik alleen nog ergens een kwartsen kraal vinden. Misschien dat we even stoppen zodra we het Noorderdiep zijn overgestoken. Op de markt in Akala zijn altijd wel interessante dingen te vinden.

Groetjes,

Shaila Gridley
20th-Mar-2007 05:01 pm - Kalkins logboek
cards
Dag 5, week 3, maand 7, 254 nGO Aasveer, Koninkrijk Virana

Door Kalkin Nimbleton

Eindelijk zijn we aangekomen in Aasveer. Na twee weken lang door allerlei boerengehuchten te hebben getrokken, waar de meeste mensen nog nooit van nootmuskaat gehoord hadden, laat staan dat ze het konden uitspreken, eindelijk wat beschaving. Ik vraag mij af of er weer naar “notmusterkat” gevraagd gaat worden in Donkveen. Stelletje boeren.

Pa vindt dat we nog geluk gehad hebben op de tocht door het Spoeldal nu er weer schermutselingen plaatsvinden tussen Virana en Charta. Toch vond ik de afdracht van vijftig gouden florijnen aan de plaatselijke garnizoenscommandant, of hoe die idioot zichzelf ook noemt, veel. Wat is nu het nut van een stelletje gekleurde papiertjes waarop staat dat wij geen smokkelaars zijn, als de meeste patrouilles eerst alles overhoop schieten, aan gort slaan en plunderen, en daarna pas vragen of we wel toestemming hebben. Verder hadden we geluk dat neef Cider eindelijk niet de hele tijd zijn gedachten had bij “zijn” Bianca en dat hij de patrouille van Virana zag, zodat we die konden omzeilen. Dat bewijst maar weer eens dat zelfs de grootste idioot wel eens een helder moment heeft.

Verder is er niets interessants gebeurd tijdens de reis of je moet een gebroken as interessant vinden. Pa had al tegen oom Wellby gezegd dat hij niet te veel naar voren moest stapelen om zo zijn eigen podiumpje te creëren achterop de wagen. Maar onze luitspeler vond het belangrijker een optreden te geven aan eenieder die op het land werkte. Ik moet nog steeds lachen als ik denk aan het gezicht dat hij trok toen hij weer opstond uit de modder, nadat de as brak en hij één van zijn beste salto’s maakte. Gelukkig was de as snel op te lappen, maar hier zal hij grondig gemaakt moeten worden.

Helaas zullen we hier niet lang blijven. Op het prikbord hing een oproep van onze clan voor een moot. Niet dat ik geen zin heb om de rest van de clan te zien, maar we moeten dan helemaal naar Vrijpoort. Weten ze niet hoe koud het daar is. Het is hier al frisjes, maar daar is het al helemaal koud. Waarom kan onze clanmatriarch niet gewoon ergens in Charta of Phun wonen. Daar is het altijd lekker warm en zijn geen oneindige hoeveelheden modder die er voor zorgen dat de karren om de honderd meter vast blijven zitten. Verder is de kou niet goed voor haar gewrichten.
Ik moet mij maar warmen aan de gedachte dat andere karavanen misschien nog interessante kaartspellen kennen of intrigerende objecten hebben. Die muziekdoos die ik de vorige keer heb gekregen is inmiddels zo versleten dat het enige geluid wat eruit komt lijkt op een oude verroeste deur. Eigenlijk hoop ik dat ze van die laarzen hebben die met een of andere stof gevoerd zijn, zodat ze geen geluid maken.

Maar ik maak er nu een eind aan, want Pa wil dat ik mee ga om de honden uit te laten en de pony’s te verzorgen. Ik heb er eigenlijk geen zin in, maar als ik goed mijn best doe hoop ik komend jaar mijn eigen rijhond te krijgen, zodat ik niet meer op de kar hoef mee te rijden, maar er lekker op uit kan trekken om het gebied te verkennen. Ik weet dat ik een betere scout ben dan neef Cider.
Hopelijk is er vanavond nog tijd om in ‘Het Schuimende Vat’ wat kaart te spelen, wat geld te winnen en wat te bikkelen. Ik heb mijn dobbelstenen al klaar liggen. Maar als het vanavond niets wordt dan wordt het maar een nachtelijk uitje. Op de weg hiernaartoe heb ik al een huis gezien met voldoende mogelijkheden.

Moge Moeder Yondalla over ons waken.
16th-Mar-2007 04:16 pm - Shaila's dagboek
twinkle
Maldi, Zuid-Phun, dag 3 sinds oma’s dood

Lieve Chosho,

Het is nu al drie dagen geleden. Al mijn tranen heb ik opgehuild, maar het lege gevoel blijft. Ik voel me misselijk en alleen, ondanks het feit dat ik op de kinderen van Lily en Tanaï pas. Gelukkig zijn ze zoet een spelletje aan het spelen.

Niemand begrijpt hoe ik me nu voel, want niemand begreep de band die ik had met oma. Nou ja, behalve jij en Minh dan. Hij is erg lief voor me, ook al weet ik dat hij vindt dat ik er overheen moet stappen. De laatste drie dagen draag ik mijn kralen niet eens, omdat ze me zo aan oma doen denken. Als ik ’s ochtend wakker ben en opsta en mijn kralen pak, leg ik ze meteen weer terug.

Ik kan gewoon niet geloven dat dit gebeurd is! Ze had me nog zoveel moeten leren! Ik heb nog zoveel moeite met minerale krachten en het verschil tussen zeskantige en achtkantige kralen! Straks leer ik nooit sterker te worden. En als ik dan sterker wordt, dan zal oma het niet zien. Dat is misschien nog wel het ergste. Oh, hoe verlang ik naar haar kleine wagonnetje, waar haar parfum zo aanwezig was. Naar de prachtige sluiers die ze gebruikte als ze een klant had. De donkere kaarsen, de blauwe lichtjes, haar mysterieuze stem die zo anders was dan als ze me les gaf. De kralen die ze altijd droeg zijn nu mijn bezit. Oom Jacob durfde ze waarschijnlijk niet te verkopen. Volgens mij is hij zelfs blij dat ze weg is! Hij heeft zijn nieuwe rol als familieoudste meteen maar gebruikt om zich te ontdoen van oma’s wagen en hij wil meteen terug naar Vrijpoort.

Ik vraag me af waarom. Phun heeft altijd meer als een thuis gevoeld dan het land over het water. Ik ben trots dat ik half-Phun ben, ook al is mijn familie en clan overzees. Iedereen kijkt ons altijd zo raar aan. Ook doen ze altijd zo moeilijk over de prijs van onze stoffen.

Hoe dan ook, we gaan dus naar Vrijpoort. Zonder oma. Ik mis oma.

Oh, de kleintjes trekken Minh aan zijn staart. Ik ga hem snel redden. Daarna word ik waarschijnlijk weer op een of ander stom klusje gezet.

Groetjes,

Shaila Gridley
This page was loaded Mar 29th 2017, 9:07 am GMT.